کمالی نیست. راهی هست و تنها راه گذر، گذر است و دیگر هیچ. از سرزنش کردن خودمان که ترسیدیم تکامل نامیدیم‌اش.
لرزیدیم و ترسیدیم؛ دویدیم تا نرسیده به خود از نفس بیفتیم، تا دیگر هیچ چیز به اختیار خودمان نباشد و تبرئه.