همیشه لحظههایی وجود دارند که با هیچ فعالیتی -آدمی- سپری -پر- نمیشوند: زندگی میایستد، مرگ میمیرد و خدا هم درمانده میشود.
باید نیمکتی پیدا کرد و روی آن لم داد. پای راست روی پای چپ، دستها گشوده و رها روی پشتی نیمکت، ذهن تهی و... تنفس.
,ولی خب اینم بیهوده ست .... مقداراتی ..........
ولی نه اینطوری چیزی حل نمیشه تو حل میشی
پرم از همین لحظهها.
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhh u r damn right!!!
ممنون از راهنماییات. من همیشه اینطور مواقع کاسه چه کنم، چه کنم دست میگیرم و نمیدونم باید چیکار کنم.
akhe havaam aludas
pore nafasaye KASIFe.....................
مدتهاست بدنبال چنین فضایی میگردم
یه نفر هم گاهی لازمه که سرتو بذاری رو شونش
من نمی تونم پای راستمو رو پای چپم بذارم ........بشر نمی شه یه تبصره ای اضافه کنی؟؟؟
هوم دوس دارم !
سلام! و رفتن رفتن رفتن تن ن
پا روی پا بیاندازی و آنگاه صدای گلوله ...و مغزی که روی دیوار پاشیده شده ..نباید صدا خفه کن بگذاری..صدا باید بلند باشد هم گلوله ...هم سر...
اين حالتو تجربه كردم ولي نيمكتو نه.ذهن تهي و تنفس...؟رو نيمكت ذهن من گرفتارتر از قبل ميشه و تقريبا نميشه نفس كشيد!
چت میشه یهو ... چرا میزنی ... کی گفت من ... کی گفت تو ..........
ضد حال ....
ای من سیال شده ... می ستایمت!
قبول دارم ... اما تا کی روی اون نیمکت بباید ؟!؟!؟
قبول دارم ... اما تا کی روی اون نیمکت بباید ؟!؟!؟
و یا باید خود را به مو ج دریا سپرد
و از او خواست دریا دلی را به ما بیا موزد
از او خواست صبر کردن
ارام بودن
و تنفس را هنگام خفگی
به ما بیا موزد
............................
www.c-g.blogfa.com
va hatman khoda ro be sokhre gereft!
webloget fogholade ghashange ham khosh range
ham ziba neveshti. negareshet aalie
kotah ama ziba va mofid
alie
be manam sar bezan
این کلمه آخرش باید با افعال منفی تموم میشد!
نظرات خوانندگان