Tiglath

می دانی پسر! از همان موقع ها که وسط روزهای پر هیاهوی به چپ چپ و به راست راست، گوشه ی دفترم نوشتی تیگلاط، از اندکی بعد از همان روزها، هی می آیم اینجا و هی وقتی حتی به روز نباشی آرشیوت را می خوانمو یادت می کنم.
امشب اما نمی دانم چه ام شده که دارم این ها را می نویسم... بیشتر اما چیزی شبیه دلتنگی برای یکی که کاش می شد بیش از دو ماه وقت برای دیدنش و بودنش بود...
دل ِ تنگی هست هنوز...

من دارم میام که بپیوندم دیگه;)واسه همین نمی نویسم اون جا!!

من هستم