میان خانه و زندان

سنگ‌فرش‌های خاکستری پیاده‌رو

عبوس‌‌تر از همیشه، نالان و در حال احتضار:


نحیف شاخه‌ی سبزی ریشه می‌دوانید

مستقیم، تا ابد!

سکوت و گوش‌های ناوارد.