تیگلاط

خواهش‌ لب‌های خشکیده‌ را باد می‌دزدد

می‌بردشان به جایی ناکجاتر از این‌جا

و فراموشی

هیچ ضمیری نداشت

جمله‌ی پایانی

فکرهای حرام‌زاده‌ی بی‌پدر با لالایی خواندن هم خواب‌شان نمی‌رود.

شهر شلوغ‌ شده

شاید کمی کم‌تر از دنیا

باید فرار/عادت کرد؟

از خودم پرسیدم، دی‌روز

و فردا جواب‌ش می‌آید

از میان جمعیت

اشتباه بود. 
داستان نباید به برگ‌های زرد زیر پای هر رهگذر بی‌خبری ختم می‌شد. هنوز مانده بود تا خواننده‌، شخصیت‌ها را خوب بشناسد و تحلیل کند. این خودکشی نویسنده بود.