تیگلاط

بماند در یاد شما

که کج ایستاده‌اید

که تمام فکرهاتان از گوش سمت چپ‌تان سر می‌خورد به پایین

تا گم شود

ـ لابد ـ

زیر پای‌تان

وقتی تا نمی‌دانم چند شمرد و هیچ اتفاقی نیفتاد.

به سیاهی می‌خوانَدَم

سپیدی‌ام

به ۵ رسیدم!

تلاقی دریا و آسمان

گذشته و آینده‌ام را ماند

...

من "حال" ندارم

فردا بیایید

ام‌سال هم گذشت...

هوای آسمون که مث خوره بیفته به جونت بی‌درنگ رو می‌کنی به اون، حتا اگه پشت یه  پنجره کز کرده باشی. و امان از روزی که فراموش کنی و بیش از حد به پشت برگردی.
....
جمجمه کی بود ترکید؟