http://www.tiglath.ir/ en-us tiglath@gmail.com 1389-05-05T04:24:26+03:30 hourly 1 2000-01-01T12:00+00:00 http://www.tiglath.ir/archives/000324.html 324@http://www.tiglath.ir/ 1389-05-05T04:24:26+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000323.html دیدن هر خنده‌ی واقعی... 323@http://www.tiglath.ir/ 1389-04-17T12:46:50+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000322.html انگار که به شنیدن صدایی محتاج باشد، در خود شکست.... 322@http://www.tiglath.ir/ 1389-04-14T01:04:24+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000321.html 321@http://www.tiglath.ir/ 1389-04-11T02:06:52+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000320.html تا حالا جو گرفت‌تون واسه یه بار هم شده یه درسو مث بچه‌ی آدم بخونین؟...مثلن سه تا کتاب فارسی و سه تا هم انگلیسی رو واسه امتحانش بخونید، جاهایی هم که فک می‌کنید مطلب کمه برید سراغ اینترنت و سرچ و این چرت و پرتا؟...یه‌جوری هم بلیط قطار بگیرید که ۴ صبح راه‌آهن تهران باشید تا ۱۰ که امتحان شروع می‌شه بتونید دوباره مرور کنید؟...می‌خوام بگم نکنید این کارا رو، نکنید آقا. پا می‌شید دفتر و دستک‌تون رو می‌ندازید تو کیف‌تون، می‌رید راه‌آهن سوار قطار می‌شید. قطار راه میفته و جزوه‌ها و خلاصه‌ها و پرینت‌ها رو یه نگاه دیگه می‌کنید. شام می‌خورید و آماده‌ی خوابیدن می‌شید که می‌گن سیل اومده ریل‌ها رو با خودش برده. می‌رید رئیس پیر قطارو پیدا می‌کنید و می‌پرسین تا کی نمی‌تونیم راه بیفتیم؟ می‌گه با خداست، یک  تا ده ساعت دیگه، حتا ممکنه برگردیم و نریم تهران.‏ یه ساعتی صبر می‌کنید، می‌بینید خبری نمی‌شه. با ۴تا بدبخت دیگه‌ی جزوه به دست مث خودتون زنگ می‌زنین یه تاکسی تلفنی از نزدیک‌ترین شهر بیاد. میاد. راه میفتین و راننده بهتون اطمینان می‌ده که به موقع می‌رسید و مدام دست‌ش‌و می‌زنه به ساعت رو داشبورد....ساعت ۲ شبه. جاده رو هم آب برده و این سیل حالا حالاها مهمونه....خلاصه‌ی اتفاق‌ای ساعت‌ای بعد این می‌شه که در مجموع ۶تا ماشین و ۳تا جاده عوض می‌کنید و آخرش ۳ بعدازظهر می‌رسید تهران، یعنی ۳ساعت بعد از تمام شدن امتحان....نکنید آقا، نکنید؛ درس نخونید جون مادرتون.‏... 320@http://www.tiglath.ir/ 1389-04-03T16:18:37+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000319.html با رنج انتخاب کلمه‌ها شروع می‌شود، کم‌حرفی.... 319@http://www.tiglath.ir/ 1389-03-22T00:00:00+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000318.html پای راست، پای چپ، دست‌های مانده در جیب و نگاهی به سنگ‌فرش‌های زیر پا مانده.... 318@http://www.tiglath.ir/ 1389-03-05T14:57:48+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000317.html پا به پای زندگی نرفتن: ته‌ریش و شیشه‌های کثیف عینک. باید باور کرد اندوه به راحتی رفتنی نیست.... 317@http://www.tiglath.ir/ 1389-02-27T22:55:49+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000316.html چند ماه آخر سربازی بود که سرم تصمیم به بی‌مو شدن گرفت. اوایل با خودم می‌گفتم چه بد، باید درمون بشه و سرکار خانم دکتر موسوی شروع به نسخه پیچیدن کرد.... اهواز بودم، شب بود. تلخ بود. از کارخونه اومده بودم خونه و زیر دوش مثلن آواز می‌خوندم. یکی از همون شبایی که فکر می‌کردم به همه‌چیز ِ هیچی: گفتم که چی؟!... حالا فکر می‌کنم که می‌تونم با مرگ هم راحت کنار بیام.... 316@http://www.tiglath.ir/ 1389-02-02T13:00:01+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000315.html تمام اتفاقات مهم از لحظه اوج/فرودت اتفاق می‌افتند. خیال می‌کنی همه چیز تمام شده است، همه‌ی چیزهایی که قرار است شروع به نابود کردنت کنند، و واقعیت.... 315@http://www.tiglath.ir/ 1389-01-31T22:28:56+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000314.html دوستی‌هاتان را کودک نگه دارید تا اگر رفت به سراغ راه رفته/نرفته‌تان، بنشینید و هی به بزرگ شدن رابطه‌تان فکر کنید و به کارهایی که می‌توانید انجام دهید و نداده‌اید.... 314@http://www.tiglath.ir/ 1388-12-29T02:05:56+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000313.html حس دویدن آدم را به آخر کار امیدوار می‌کند، به رسیدن؛ اما چرخیدن، گیجی می‌آورد و شاید عقب‌گرد.... 313@http://www.tiglath.ir/ 1388-11-30T03:11:01+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000312.html 312@http://www.tiglath.ir/ 1388-11-17T00:33:59+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000311.html 311@http://www.tiglath.ir/ 1388-11-11T22:56:35+03:30 http://www.tiglath.ir/archives/000310.html 310@http://www.tiglath.ir/ 1388-11-10T01:36:58+03:30